Over schotels wassen, verslaving en Bach.

Een warme dag vandaag. Aan ’t werk in de keuken, schotels, opruimen…  je kent dat wel. En dan wil ik graag een goed muziekje. Even neuzen in de cd kast. ‘k Heb geen zin in een of ander symfonisch werk. ‘k Vind dat in de zomer die strijkersbatterij nog bijkomende warmte produceert. De hitte straalt uit de boxen wanneer cello’s, contrabassen en andere energie producerende instrumenten zich meten met de huiskamertemperatuur.  Neem nu die vijfde van Beethoven, daar ga je op een dag zoals vandaag toch alleen maar van zweten. Beethoven schreef dat werk  tussen 1804 en 1808 maar vooral in de wintermaanden, dat weet ik zeker. Mijn oog valt op Bach, sonates en partita’s voor viool solo. Dat is fris als een koele Pineau des Charentes. Ik ben er een beetje gek op maar luister er naar met enige zuinigheid. Héél af en toe.
Jaren terug had ik een Mozart verslaving met onder andere die fameuze 40e symfonie. Na een tijdje ging het in mijn hoofd van tararaa tararaa tararaara, tarara tarara tarara.
Het afkicken ging niet zonder enige moeite maar nu staat Amedé ergens in een hoekje van de kast. Hij probeert wel af en toe mijn aandacht te trekken, maar ik hou voet bij stuk. Een tijdje geleden had ik de 29e gestart. Zalig mooi maar gelukkig op tijd kunnen stoppen. Oef, het scheelde geen haar…
En weet je, die Mozart deed dat bewust. Hij nam muziekpapier, pen en inkt, zei tegen zijn vrouwtje  Constance… schat, vandaag maak ik ze zo gek als een  achterdeur, en hij deed het gewoon.
Terug naar Bach.
Af en toe luister ik naar de Ciaccona uit de partita nr 2 BWV 1004. Bach begon aan de sonates en partita’s voor viool solo toen hij werkte in Weimar en zelf nog de tijd en de goesting had om af en toe de viool vast te pakken. Voor wie hij ze schreef is niet duidelijk maar Bach kennende zal het niet de bedoeling geweest zijn om ze in de achterkeuken te spelen. Als je ’t mij vraagt was bescheidenheid niet aan hem besteed. De meeste van zijn cantor-tijdgenoten, relaties  en/of voorgangers waren afgestudeerd aan d’ unief.  Bach zelf had dat nooit gehaald. Hij had met de hakken over de sloot de ‘middelbare’ school afgemaakt of zelfs juist niet en dat gaf hem een extra prikkel  zich te bewijzen of meer nog , om zijn concullega ’s in hun blootje te zetten. Die bescheiden taal waarmee hij op de eerste pagina van vele partituren de opdrachten schreef aan vorsten en koningen was maar een dun laagje vernis, daaronder schuilde een krachtig zelfbewust genie die de concurrentie gewoon naar huis schreef… en hij wist wat hij waard was.
Als werkgever had je er een behoorlijke  kluif aan. Vandaag de dag gaat de ontevreden werknemer naar de vakbond. Bach vocht met grote verbetenheid voor zijn gelijk, zijn boterham en als er na  felle verbale en schriftelijke betwistingen geen schot in de zaak kwam haalde hij er doodleuk de koning bij die dan de knoop maar moest doorhakken. Zie je het al gebeuren als werkgever, op een goeie ochtend, net voor jouw cafeïne shot,de limo met Albert en hofhouding voor de deur ..hmmm een dubbele espresso?
Goed, die Ciaccona ligt vol ongeduld klaar op de cd speler. Ik heb hier nog wel een uurtje werk voor de boeg en ‘k heb zonder enige schaamte de repeat toets ingedrukt. ‘k Weet wat je nu denkt… die gast is verslaafd. Hahaa, niets is minder waar… nee nee ik zit absoluut ook niet in de ontkenningsfase, nee, absoluut niet.
Waar heb ik mijn methadonis musicalis ergens gelaten……
(Uitvoering Rachel Podger: klik hier voor de muziek)

Advertisements

5 thoughts on “Over schotels wassen, verslaving en Bach.

  1. Spijtig , mijn computer geeft, en heeft geen geluid en ik ben niet beschaamd dat ik het niet in mijn
    hoofd heb. Hier ligt heel veel klassiek op, maar één oor in, en dat doet heel veel deugd dikwijls,
    maar ander weer uit, en opereren hebben ze mij afgeraden!

  2. Ah Bach, voor Air ( Bach, JS – “Air” Orchestral Suite N° 3 in D Major_BWV 1068 – YouTube) mogen ze me wakker maken.
    Maar mijn absolute lievelingscompositie is The Lark Ascending van Ralph Vaughn Williams. En dan gespeeld door de violist Pinchas Zuckermann. Ik heb er jaren naar moeten zoeken met de hulp van heel veel platenwinkels, maar er is een cd van, uitgegeven door de Deutsche Gramophon Gezelschaft… als je die te pakken kan krijgen.. is ie de aanschaf waard.

    • Dag Cécile, ik ben hier even door mijn blog aan ‘t flaneren en kom bij jouw reactie. Ja, The Lark Ascending… kan ik ook zo van genieten er zijn er nog wel meer zoals The English Folk Suite, Fantasia on a Theme by Thomas Tallis en Five Variants of Dives and Lazarus en… en… en…
      Een fijne dag nog.

  3. Deze beluister ik vaak in de schitterende versie van Amandine Beyer! (ZZT110902)
    Isabelle Faust, een andere schitterende Franse violiste beperkt zich op haar CD met Sonata’s en Partitas tot BWV 1001 t/m 1003 (Harmonia Mundi HMC 902124).

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: