Jezus Maria Jozef …

Een verhaal over mijn grootvader. ‘k Heb lang getwijfeld om het hier te publiceren, maar het is té mooi om onder het stof te laten liggen. Hier is hij dan, in vol ornaat ….

Mijn grootvader werd geboren in het jaar 1891. Dat is een behoorlijke stap terug in de geschiedenis. Hij werd uiteindelijk 94 jaar.
Ik heb hem gekend als een lieve man, eenvoudig van levensstijl. Zijn echtgenote, mijn grootmoeder was een chagrijnig en vilijnig vel. Het was altijd oppassen geblazen als ze in de buurt was. Met haar in der minne samenleven zal voor mijn grootvader een olympische prestatie geweest zijn. Menselijkerwijze helaas is zij  in haar prille zestiger jaren  overleden. De waarheid gebied mij hier te zeggen dat dit een zegen was voor ons huishouden maar tegelijkertijd betoon ik enig respect voor haar als mens. Het is niet te schatten wat haar gemaakt heeft zoals ze was en haar pijn en haar onuitgesproken misschien gekraakt verlangen is mij onbekend.

Mijn grootvader heette Karel, maar op zijn paspoort stond Charles dus in Waarschoot was hij gekend als Soarle, of soms Koarle en wij kinderen noemden hem peet. In de buurt noemde iedereen hem peet Koarle. Misschien stond dit wel op zijn identiteitskaart … Je voelt aan jouw ellebogen  dat ik hier dagen aan de schrijf kan blijven, een eenvoudig leven en toch zo rijk, ik draag die vent echt in mijn hart.

Waarschijnlijk werd hij verliefd op zijn vrouwken Zulma toen Leopold II zowat op zijn laatste benen stond. Hij trouwde ermee (niet met Leopold hé) toen hij achttien was en zij gingen wonen in een fabriekshuis dat later ook mijn thuis zou worden in de Bellebargie te Waarschoot.

Karel Goethals, mijn grootvader: hoedje, sigaar, big smile ...crème da la crème.

De Bellebargie en aanpalende wijken Hoekje, Zoutweg en Oostmoer bulkten in die jaren van de socialisten. Ook ons leuke koppeltje waren echte rooie rakkers en het was niemand minder dan de zus van mijn grootmoeder die in Waarschoot een lokale afdeling van de SP oprichtte.

Maar ’t kan verkeren zei Bredero. Nog maar net was Soarle met zijn Zulma gesetteld of het noodlot sloeg toe. Mijn grootvader werd ziek, levensbedreigend ziek, hij kreeg een appendicitis. In die jaren, voor de eerste wereldoorlog, een aandoening met vaak dodelijke afloop. Die tortelduifjes beseften dat maar al te goed en dus werden er twee dokters bijgehaald. Enerzijds de stockoude huisdokter die dag en nacht  ijs, ijs en nog eens ijs op den buyck voorschreef, en anderzijds de nog veel oudere en van leeftijd niet te schatten God de Vader aan wie beloofd werd elke zondag naar de mis te gaan indien de rampspoed als een winderige regenvlaag zou overtrekken. En inderdaad, het religieus hogedrukgebied verjoeg de bui en die onverbeterlijke rooie rakkers van het eerst uur werden voorbeeldige kerkgangers.

Jaren gingen voorbij ….

In 1956 trok de plaatselijke kerkfabriek ten strijde tegen de socialisten en bouwde in het centrum van hun woonwijken een splinternieuwe kerk. Een kerk toegewijd aan Sint Jozef Werkman, een pijnlijk schot in het rode kruis van de plaatselijke socialistische werkman. En wie werd aangezocht om koster te worden van de nieuwe kerk … jawel, peetsjen kreeg en aanvaardde met enige trots het onbezoldigde ambt van koster van de Sint Jozefskerk. En het geloof, gezaaid op goede bodem  groeide gestaag en stabiel en kreeg vorm in misvieringen, rozenkransen en schietgebeden. Het favoriete schietgebed van mijn grootvader was ‘Jezus Maria Jozef’. Hij deed ervoor missioneringswerk bij zijn horde kleinkinderen die hij aanraadde het schietgebed overvloedig te reciteren. Ik hoorde hem prevelen door de dunne muurtjes van de slaapkamertjes, ’s morgens bij het opstaan, ’s middags voor en na het eten, eigenlijk de hele dag door. Toen hij wat ouder werd begon hij luidop te dromen …erotische dromen, hangende tuinen van Babylon ..niks daarvan! Het ‘Jezus Maria Jozef’ galmde bij nacht door ons huis en we konden er allemaal van meegenieten. Het werd the talk of the house, hij had er zelf plezier in en wij als jonge gasten lagen soms dubbel van ‘t lachen omdat hij in zijn slaap ook zeer creatief werd met intonatie, stemnuance, snelheid enz… Het thema Jezus Maria Jozef werd in de nachtelijke uren eindeloos gevarieerd en geen enkele nacht was dezelfde als de voorgaande. Ik herinner me dat mijn moeder af en toe het fenomeen ter sprake bracht aan tafel, dan werd het lachen geblazen en hij, hij lachte altijd hartelijk mee.



Advertisements

4 thoughts on “Jezus Maria Jozef …

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: