Dat heerlijke verval …

Het is toch soms god geklaagd in deze wereld. Je wordt geboren …jouw eerste lachjes en pasjes gaan massaal op de foto. Ga je naar een katholieke school dan wordt zeker en vast nog een eerste en een plechtige communie op foto vastgelegd, maar dan is het wachten op …ja, op wat. Ik zal het je vertellen: dan is het wachten op de diepe en grillige rimpels waardoor anderen het leven van jouw gezicht kunnen aflezen. Met een kop als opoe tsjobbe word je plots weer fotogeniek en als je het geluk hebt dat een fotograaf als Van Vleteren jouw pad kruist hang je voor je het beseft in een galerij of een tentoonstelling. En meneer, die zeventig jaar tussen mijn eerste lachje en mijn rimpelsmoeltje? Ja hmm, dan wilden jullie niet op de foto want die neus, die benen, die ogen, brede heupen of bourgondische kont … kortom een algemene ontevredenheid over het eigen huis heeft je voor de camera op de vlucht gejaagd.
Heb je toevallig de juiste maten en het fotogenieke totsjen dan is men bereid om kilometers filmrolletjes en ontelbare gigabytes aan jouw schoon lijf te spenderen. Maar let op als ‘t spel begint te rimpelen, want dan val je uit de boot en ontdekt men plots die andere mensjes, zij die zeventig jaar lang voor de foto op de vlucht geweest zijn en nu stram en stijf en ferm gerimpeld niet meer op de vlucht kunnen. De fotograaf lacht in zijn vuistje!

Wel, met dat serreken hieronder is ‘t een beetje van hetzelfde laken een broek. Waarschijnlijk zal de eigenaar, toen het nieuw was, zijn bezoekers met trots hebben rondgeleid. De metalen constructie, het open klappend raampje, het sjieke glas, kortom een architecturale parel, een Horta waardig. Maar die intellectuele interesse voor het gebouwtje was snel passé. Dan haalde men de buren of vrienden binnen om te stoefen over de kanjers van tomaten en de sla die sneller groeide dan bamboe, maar het serreken zelf …

En nu is het, op zijn Vlaams gezegd, naar de kloten. Roest, kapot, rottig en schimmelig. Je denkt-  nu komt de afbraak. Nee nee neen, nu komt de fotograaf, want wat is er fotogenieker dan een ding dat kompleet naar de verdoemenis gaat. Waar zat die fotograaf de voorbije twintig jaar … juist ja, die kwam af en toe eens piepen hoe het stond met de staat van verval maar achtte het serreken met zijn glanzende tomaatjes lens onwaardig. Maar nu dat het op instuiken staat is hij daar wel! De profiteur! Een echte paparazzi die kerel!

Advertisements

2 thoughts on “Dat heerlijke verval …

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: