Wie is van hout?

Met zijn metertje vleugelwijdte kon hij niet onopgemerkt voorbij zeilen. Ik had hem dus wel gezien en hij mij natuurlijk ook maar deze velduil had besloten mij wat uit te dagen of wou hij eerder wat pronken met zijn pluimen? Ons pad kruiste op een zonnige dag in de late namiddag. Ik wandelde langs de Lieve richting Zomergem toen ik hem zag landen in een struik aan de overkant van het water. We waren slechts een twintigtal meter van elkaar verwijderd. Hij keek me zelfverzekerd aan en was er zich duidelijk van bewust dat het voor mij onmogelijk zou zijn om de Lieve over te steken. Hij had gelijk. Bij deze lage waterstand was deze waterloop herschapen in een onoverkomelijke modderpoel. Elke poging om de overkant te bereiken zou in stinkende ellende gesmoord worden. Die uil wist dat. Niet dat het idee bij mij opkwam, het had absoluut geen zin en ik was te zeer onder de indruk van zijn verschijning om er ook maar aan te denken.
Maar goed, daar zat hij en dan zo dichtbij dat mijn verrekijker aanvoelde als een nutteloze ballast.
Roerloos staarde hij naar mij en ik durfde geen vin te verroeren om dit eeuwigheidsmoment niet te breken. Hoelang deze ontmoeting duurde weet ik niet. Ik herinner me alleen dat we elkaar een poos gefascineerd aankeken waarna hij plots opvloog en in lage vlucht over de velden verdween.
Weken later zijn we mekaar nog eens tegengekomen een paar honderd meter verder van onze eerst ontmoetingsplaats. Ik kon alleen maar vermoeden dat het de velduil was want het was op een sterrenloze nacht en aardedonker. Ik was op dat onwaarschijnlijke uur naar die plek gekomen omdat ik wou luisteren naar de nachtgeluiden op en rond de Lieve. Wat er toen gebeurde kon ik alleen maar voelen want door de duisternis was er niets te zien.

Dit gebied is een landbouwzone waar bijna alle groene landschapselementen uit verdwenen zijn. Roofvogels echter opereren vaak van op een hogere uitkijkpost of gaan gedurende hun jachtpartijen eventjes op een paaltje uitblazen. Dat was nu net waar  die uil op uit was. Ik stond daar bewegingloos te luisteren. Voor hem was ik nog min nog meer een paal in het nachtelijk landschap. Dus ging hij in zweefvlucht naar die paal, of wat er moet voor doorgaan. Ik voelde de luchtstroom van de vleugels op mijn gezicht maar iets heeft hem gealarmeerd. Ik hoor een zacht geluid, voel nog even de luchtverplaatsing van de vleugels en dan stil, muisstil.
Ik bleef nog even staan en probeerde uit te klaren wat er in die luttele seconden nu eigenlijk gebeurd was maar ik kwam er niet uit. Pas ‘s anderendaags realiseerde ik me dat het de velduil kon geweest zijn. Wie anders, midden in de nacht in een wijdse open ruimte?
Mocht iemand mij met zo een verhaal opzadelen ik stuurde hem onmiddellijk wandelen, maar dat is nu het mooie in dit ondermaanse: soms kan je ervaren wat je nooit zomaar zou geloven.

PS: Alles is relatief. Commentaar van mijn dochter: papa, het kan toch gewoon een zacht briesje geweest zijn 🙂

Advertisements

One thought on “Wie is van hout?

  1. Hoe mooi heb je deze ontmoeting verwoord. Zelf kan ik onmetelijk geraakt zijn en zou ik zo.n moment voor altijd willen vasthouden maar de juiste woorden vinden is een ander ding.
    Daarom ga ik gewapend met een camera op pad, zodat niemand me later kan verwijten dat ik me zo stuntelig in uitdruk en in clichés verval .
    En ik geloof je nachtelijke ontmoeting….vast en zeker was het de Velduil .
    Wie wil zoiets nu niet geloven.
    Heerlijk zoals jij geniet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: